Thema: BLOEMENThema: DIERENThema: LANDSCHAPPENThema: MENSENThema: MONUMENTAALThema: RECENT WERKThema: TEKENINGENThema: ABSTRACTThema: Sint Jan

Het woord voorbij geschilderd

Gevoelens en emoties laten zich moeilijk onder woorden brengen. De grote ingrijpende ervaringen worden gevoeld. Bij het onder woorden brengen, glipt de essentie, het wezen van de ervaring door de mazen van het woordennet. Het is als bij dromen. Zodra het woord de beschrijving nadert van het gedroomde, wijkt het verhaal. Over blijft het gevoel.

Ingrijpende ervaringen zijn van universele aard. Verschillend in scenario en verhaal, is de uiteindelijk gevoelde vreugde, liefde, haat, het verdriet en het gevoel van onmacht, van gemeenschappelijk menselijke aard. Misschien is dat zelfs wel het enige dat de mensen onderling bindt.

Het werk van Jaap Majoor (1941) verbeeldt het gevoel- het bezinksel van het menselijk bestaan: zijn ervaringen, onze emoties. Zijn werk is niet onder woorden te brengen. Het gaat ook niet om het verhaal (zijn verhaal) achter de kleur en vormen, maar om de emotionele lading die uiteindelijk losgekoppeld van de privé- achtergrond, voor ieder herkenbaar is. De verbeelding van de werkelijkheid, de realiteit van de droom: zij zijn op het linnen van onze huid geschilderd.

De schilderijen jubelen, huilen zich los van de maker. Vrij. Zij zijn van niemand meer, maar voor iedereen. Wij kleuren ze zelf in en mengen ons eigen palet. Ik heb er veel aan gehad. Wat, kan ik niet zeggen. En dat is het hem nu juist!

Het oeuvre van Jaap Majoor treft de kijker. Er is sprake van een onuitgesproken contact. Het roept reactie op: ergernis, schouderophalen (maar toch…), herkenning.

Zijn schilderijen hangen niet veel in galeries, maar aan de muren van het leven: in restaurant, bibliotheek, Sint Elisabeth Gasthof. En zo hoort het ook.

Jan Kees van de Werk